Mojtaba Farzaneh

خزان بنشست گل با بادها رفت چه آسان می شود از یادها رفت

اگر خداوند
یک روز آرزوی انسان را برآورده می کرد
من بی گمان
دوباره دیدن تو را آرزو می کردم و تو نیز
هرگز ندیدن مرا
آن گاه نمی دانم
به راستی خداوند کدام یک را می پذیرفت

خود ندانم چه خطایی کردم که ز من رشته الفت بگسست در دلش جایی اگر بود مرا پس چرا دیده ز دیدارم بست	یاد بگذشته به دل ماند و دریغ نیست یاری که مرا یاد کند دیده ام خیره به ره ماند و نداد نامه ای تا دل من شاد کند
گفتم از دیده چو دورش سازم بی گمان زودتر از دل برود مرگ باید که مرا دریابد ورنه دردیست که مشکل برود	هر کجا می نگرم باز هم اوست که به چشمان ترم خیره شده درد عشقست که با حسرت و سوز بر دل پر شررم چیره شده
می کشندم چو در آغوش به مهر پرسم از خود که چه شد آغوشش چه شد آن آتش سوزنده که بود شعله ور در نفس خاموشش	تا لبی بر لب من می لغزد می کشم آه که کاش این او بود کاش این لب که مرا می بوسد لب سوزنده آن بدخو بود
مادر این شانه ز مویم بردار سرمه را پاک کن از چشمانم بکن این پیرهنم را از تن زندگی نیست بجز زندانم	شعر گفتم که ز دل بر دارم بار سنگین غم عشقش را شعر خود جلوه ای از رویش شد با که گویم ستم عشقش را
در ببندید و بگویید که من جز از او همه کس بگسستم کس اگر گفت چرا ؟ باکم نیست فاش گویید که عاشق هستم	تا دو چشمش به رخم حیران نیست به چکار آیدم این زیبایی بشکن این آینه را ای مادر حاصلم چیست ز خودآرایی
	قاصدی آمد اگر از ره دور زود پرسید که پیغام از کیست گر از او نیست بگویید آن زن دیر گاهیست در این منزل نیست

که در خیلت به از ما کم نباشد	تو را نادیدن ما غم نباشد
ولیکن چون تو در عالم نباشد	من از دست تو در عالم نهم روی
که سرو راست پیشت خم نباشد	عجب گر در چمن برپای خیزی
که رویت بیند و خرم نباشد	مبادا در جهان دلتنگ رویی
که با من میکنی محکم نباشد	من اول روز دانستم که این عهد
پری را با بنی آدم نباشد	که دانستم که هرگز سازگاری
که هیچم در جهان مرهم نباشد	مکن یارا دلم مجروح مگذار
که بخل و دوستی با هم نباشد	بیا تا جان شیرین در تو ریزم
که طیب عیش بی همدم نباشد	نخواهم بی تو یک دم زندگانی
که غم با یار گفتن غم نباشد	نظر گویند سعدی با که داری
که هرگز مدعی محرم نباشد	حدیث دوست با دشمن نگویی

بیا بیا گل نرگس جهان برای شماست جهان به یمن وجودت به افتخار شماست
بیا بیا گل نرگس اگر چه بد کردیم ولی تمام نظرها به لطف و جود شماست
بیا بیا گل نرگس که ندبه میخوانیم اگرچه بر دلمان نیست ولی برای شماست
بیا بیا گل نرگس به آسمان سوگند قسم به نام و نهادت علی به یاد شماست
بیا بیا گل نرگس زرنجمان تو بکاه هزار همت و کاوه فدای راه شماست
بیا بیا گل نرگس به جان تشنه عشق دعا دعای ظهور است که با نگاه شماست
بیا بیا گل نرگس که عهدها خواندیم اگرچه هیچ نماندیم ولی به لطف شماست
بیا بیا گل نرگس و دستمان تو بگیر که با ظهور وجودت جهان فدای شماست
بیا بیا گل نرگس که در زلال دلی و بین این همه دلها دلی برای شماست
بیا بیا گل نرگس که کوفیان رفتند هزار نامه مصری که جان فدای شماست
بیا بیا گل نرگس تو را به خاک بقیع که قلب و روح جهانی به جستجوی شماست
بیا بیا گل نرگس بیا به دعوت یاس که دست به پهلو نشسته به انتظار شماست
بیا بیا گل نرگس به مادرت زهرا که جان برای شهادت به کربلای شماست
بیا بیا گل نرگس و العجل مولا که این نوای هدایت و با نگاه شماست

خدایا کفر نمی گویم..پریشانم..چه می خواهی تو از جانم ؟مرا بی انکه خود خواهم اسیر زندگی کردی..خداوندا اگر روزی ز عرش خود به زیر ایی لباس فقر پوشی غرورت را برای تکه نانی به زیر پای نا مردان بیاندازی و شب اهسته و خسته تهی دست و زبان بسته به سوی خانه باز ایی ..زمین و اسمان را کفر می گویی نمی گویی؟ خداوندا اگر در روز گرما خیز تابستان تنت بر سایه دیوار بگشایی لبت بر کاسه مسی قیر اندوه بگزاری و قدری ان ور تر عمارت های مرمرین بینی و اعصابت برای سکه ای این سو ان سو در روان باشد زمین و اسمان را کفر می گویی نمی گویی ؟ خداوندا اگر روزی بشر گردی ز حال بندگانت با خبر گردی پشیمان می شوی از قصه خلقت از این بودن از این بدعت خداوندا تو مسوولی خدواندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است چه رنجی می کشد ان کس که انسان است وازا حساس سر شار است.

بار الها برای همسایه ای که نان مرا ربود، نان

برای دوستی که قلب مرا شکست، مهربانی

برای آنکه روح مرا آزرد، بخشایش

و برای خویشتن، خویش آگاهی و عشق می طلبم.

دکتر علی شریعتی

جوانى سر از رأى مادر بتافت دل دردمندش به آذر بتافت

چو بیچاره شد پیشش آورد مهد كه اى سست مهر فراموش عهد

نه در مهد نیروى حالت نبود مگس راندن از خود مجالت نبود؟

تو آنى كزان یك مگس رنجه اى كه امروز سالار و سرپنجه اى

به حالى شوى باز در قعر گور كه نتوانى از خویشتن دفع مور

دگر دیده چون برفروزد چراغ چو كرم لحد خورد پیه دماغ؟

چه پوشیده چشمى ببینى كه راه نداند همى وقت رفتن ز چاه

تو گر شكر كردى كه با دیده اى وگرنه تو هم چشم پوشیده اى